خصوصيات منحصر به فرد است ( و فرقى در اين نيست كه آيا فرد با يك تقييد ندرت پيدا كند يا آنكه با تقييدات متعدّد ندرت پيدا كند . ) بنابراين ، عمومات و اطلاقات فرد نادر را هم مىگيرد و معقول نيست كه فرد نادر را نگيرد ، بله انصراف يك معناى معقول ديگرى دارد و آن اين است كه منشأ انصراف ، تناسبات حكم و موضوع باشد كه در اين صورت ممكن است بگوييم نمىتوان از افراد شايع به افراد متعارف تعدّى كرد . 8 ) وطى به شبهه آيا موجب نشر حرمت است يا نه ؟ قبل از آنكه حكم مسئلهء نشر حرمت در باب زنا را تمام كنيم ، مسئلهء نشر حرمت در باب وطى به شبهه را مطرح مىكنيم زيرا اين دو مسأله با هم ارتباط دارند . و صاحب رياض در آن مسأله استدلالى مطرح كرده‌اند كه در ما نحن فيه قابل استفاده است . در اينكه ، رضاع به لبن حاصل از وطى شبهه حرمت مىآورد مسأله تقريباً اتّفاقى است و ما به فتواى فقيهى كه حكم به عدم نشر حرمت كند بر خورد نكرديم حتى ترديد در مسأله هم به طور نادر مىباشد . تنها ابن ادريس ترديد كرده « 1 » و بعد از او نيز صاحب مدارك ترديد كرده و فرموده : للتوقف فى ذلك مجال « 2 » مرحوم نراقى در مستند فرموده : و يظهر نوع ميل اليه [ الى عدم الالحاق بالحلال ] من المسالك و الكفاية « 3 » لكن ما به مسالك و كفايه مراجعه كرديم و ديديم استظهار مرحوم نراقى درست نيست . زيرا در مسالك و كفايه دليل الحاق شبهه به حلال را ذكر كرده ولى دليل ابن ادريس كه ترديد كرده را ذكر نكرده است ، بنابراين ، ظاهر كلام مسالك و كفايه اين است كه دليل الحاق را تمام مىدانند . 9 ) دليل ترديد صاحب مدارك و كلام صاحب رياض صاحب مدارك منشأ ترديد را ندرت ذكر مىكند و مىفرمايد : اطلاقات منصرف به افراد شايع است و وطى شبهه فرد نادر است . در رياض نيز به انصراف اطلاقات و

--> ( 1 ) - السرائر 2 / 552 ( 2 ) - نهاية المرام 1 / 101 ( 3 ) - مستند الشيعة 16 / 233